قانون1: بيائيد ذهنمان را سرشار از فكر آرامش،

شجاعت، سلامتي و اميد كنيم زيرا زندگي ما همان

 چيزي است كه ذهنمان مي سازد.

 قانون 2: بيائيد حتي با دشمنان حتيٌ الامكان درگير

نشويم ، زيرا اين كار بيشتر از آن كه آنها را آزرده خاطر

 كند، از ما نيرو مي گيرد.بيائيد حتي يك دقيقه را هم

صرف فكر درباره كساني كه دوست نداريم نكنيم.

قانون 3: الف- به جاي نگراني درباره ناسپاسي، انتظار

 ناسپاسي داشته باشيم. يادمان باشد كه حضرت

 مسيح فقط در يك روز ده آدم جذامي را شفا داد وفقط

 يك نفر از او تشكر كرد. ب- يادمان باشد كه تنها راه

 دست يافتن به خوشحالي وسعادت، انتظار تشكر از

ديگران نيست، بلكه بخشش را بايد به خاطر شادي

بخشش دوست داشت. د- يادمان باشد كه سپاسگز

اري را بايد همچون بذري كاشت بنابراين اگردوست

داريم، فرزندانمان آدمهاي شكرگزاري بار بيايند، بايد اين

 صفت را به آنها بياموزيم.

 قانون4: هميشه چيزهايي را كه بايد شكرشان را به ج

ا بياوريد بشماريد، نه مشكلاتتان را.

 قانون 5: از ديگران تقليد كوركورانه نكنيم. خودمان را

 بشناسيم وخودمان باشيم زيرا حسادت يعني جهل و

تقليد يعني خودكشي.

قانون 6: وقتي تقدير به دستمان يك ليمو ترش ميدهد، از

 آن شربت درست كنيم.

 قانون 7: با اندكي شاد كردن ديگران، اندوه خود را از ياد

 ببريم. وقتي به ديگران نيكي مي كنيد به خود نيكي

كرده ايد. ديل كارنگي