سلام

این شعر رو تقدیم می کنم به هانیه ی عزیز و دوست داشتنی

کسی که در سخت ترین موقعیت صدایم رو شنید و لبیک گفت.

روزی که گفتم:

لب تشنه ام از سپیده آبم بدهید

جامی ز زلال آفتابم بدهید

من پرسش سوزان حسینم یاران

با حنجره ی عشق جوابم بدهید

 هانیه جان دوستت دارم و برات آرزوی خوشبختی و سعادت هر دوجهان رو می کنم.

این اولین شعر بعد از پیدا شدنم هست که تقدیمش می گنم به هانیه و تمام دوستان گلم  امیدوارم که خوشتون بیاد .

ضمنا اونایی که دست به نقدشون خوبه بسم الله.

سکوت را شکست و نمازت شکست؛ ابلیسم

شده که یک بار بپرسی چقدر ابلیسم؟

تمام هستی حواسشان خشک است

دوباره حوّا ؛ هوا و من خیسم

یکی دوتا می شود و آن دوتا یکی

و من هنوز سرگرم جمع و تفریقم

حسابمان بفهمی نفهمی؛ هی ؛ خوب است

ولی من از راه ِ مسئله گیجم

نه اینکه؛ پیاده ام و پایم برهنه است

کلوخ و خرده سنگ می شود پا پیچم

سکوت را شکستم که کسی گم شود ز راه؟

و یا برای چراغ زمانه سر پیچم؟

گمان کنم اشتباهی شد؛ آدم از فرمان

فقط شنید عبارت کوتاهِ "سرپیچ" ـم

و شد گرفتار لفظ  و حیران شد

ردیف  قافیه ها را شکست و حیوان شد

عصا به دستم ولی نه کور هستم

فقط چراغ افتاد و من نمی بینم

غروب که می شود چراغ هم غنیمت است

نگو که حالی نمانده ؛ مسکینم

عصا بسوز و چراغی بلند کن

بگو که من از کدام آئینم

طلوع حادثه نزد یک می شود

و "من"  پی ِعصا های رنگینم!!!